Als je hoofd maar blijft doorgaan

Ik denk dat veel mensen het herkennen.

Je hebt van die periodes waarin er ontzettend veel door je hoofd gaat. Dingen die je bezighouden, zorgen die blijven terugkomen of gebeurtenissen waar je weinig invloed op hebt.

Je kunt daar uren over nadenken. Soms helpt dat. Maar soms draai je vooral in cirkels.

Wat ik tijdens het boksen ervaar, is dat mijn aandacht verschuift.

Wanneer ik een combinatie oefen, moet ik letten op mijn voetenwerk, mijn ademhaling, mijn timing en mijn techniek.

Er is minder ruimte om tegelijkertijd met tien andere dingen bezig te zijn.

Dat betekent niet dat mijn problemen ineens verdwenen zijn. Maar het geeft me wel een moment van afstand.

En soms is juist die afstand waardevol.

Mijn lichaam vertelt me soms eerder hoe het met me gaat

Wat ik interessant vind, is hoe sterk je mentale en fysieke toestand met elkaar verbonden kunnen zijn.

Soms denk je dat het eigenlijk best goed gaat, totdat je merkt hoeveel spanning je vasthoudt.

Je schouders zitten hoog. Je ademhaling is oppervlakkig. Je beweegt gehaast. Of je merkt dat je sneller geïrriteerd raakt dan normaal.

Tijdens het trainen word ik me daar vaak bewuster van.

Niet omdat ik iedere beweging voortdurend analyseer, maar omdat je lichaam tijdens fysieke inspanning direct feedback geeft.

Ben ik gespannen? Dan merk ik dat soms aan mijn bewegingen.

Ben ik onrustig? Dan merk ik dat aan mijn ademhaling of timing.

En wanneer ik weer wat meer ritme vind, verandert vaak ook hoe ik me voel.

Voor mij is boksen daardoor niet alleen een manier om energie kwijt te raken, maar ook een manier om beter te voelen wat er in me omgaat.

Boksen in de zwaardere periodes van mijn leven

Er zijn periodes in mijn leven geweest waarin sporten voor mij een heel andere betekenis kreeg.

Het verlies van mijn zus is daar een onderdeel van.

Over zoiets kan ik veel vertellen, maar ik hoef niet ieder persoonlijk detail te delen om uit te leggen wat beweging voor mij heeft betekend.

Verdriet laat zich niet altijd netjes in woorden vatten. En rouw volgt al helemaal geen vast stappenplan.

Er zijn momenten waarop je behoefte hebt om te praten. Maar er kunnen ook momenten zijn waarop woorden simpelweg tekortschieten.

Voor mij bood trainen in zulke periodes een vorm van houvast.

Een ritme. Iets om naartoe te gaan. Iets waarin ik mijn aandacht kon leggen wanneer mijn gedachten alle kanten opgingen.

Niet om verdriet weg te slaan. Niet om het te ontkennen.

Maar om er, op mijn eigen manier, mee te leren leven.

En dat onderscheid vind ik belangrijk.

Niet alles hoeft opgelost te worden tijdens een training

We leven in een tijd waarin we voortdurend bezig lijken met verbeteren, verwerken, presteren en oplossingen zoeken.

Ook binnen de sportwereld gaat het vaak over doelen: fitter worden, afvallen, sterker worden of technisch beter leren boksen.

Dat zijn prima doelen.

Maar soms hoeft een training niet méér te zijn dan een moment waarop je even kunt bewegen.

Waarop je jezelf uitdaagt zonder dat er iets op het spel staat.

Waarop je moe wordt van fysieke inspanning in plaats van van het voortdurende denken.

Niet iedere training hoeft een doorbraak op te leveren.

Soms is het genoeg dat je binnenkomt met een vol hoofd en een uur later met iets meer rust weer naar buiten loopt.

Waarom juist boksen voor mij werkt

Er zijn natuurlijk veel manieren om te bewegen. Wandelen, hardlopen, zwemmen of krachttraining kunnen voor andere mensen precies die functie vervullen.

Voor mij heeft boksen een bijzondere combinatie van eigenschappen.

Het is fysiek intensief, maar vraagt tegelijkertijd concentratie.

Je moet actief blijven, maar ook ontspannen.

Je moet kracht kunnen leveren, maar diezelfde kracht kunnen beheersen.

En je wordt steeds opnieuw uitgedaagd om aandacht te hebben voor wat er op dat moment gebeurt.

Een combinatie lukt niet altijd meteen. Soms gaat je timing mis. Soms merk je dat je onnodig veel kracht gebruikt.

Dan moet je opnieuw kijken, aanpassen en proberen.

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar juist dat proces vind ik waardevol.

Je hoeft niet alles in één keer goed te doen. Je mag fouten maken. Je kunt opnieuw beginnen.

En misschien is dat ook wel een mooie les buiten de gym.

Van persoonlijke ervaring naar Fusion Gym

Ik denk dat mijn eigen ervaringen een belangrijke rol hebben gespeeld in waarom ik uiteindelijk zelf trainingen ben gaan geven.

Niet omdat ik geloof dat iedereen hetzelfde uit boksen moet halen als ik.

Juist niet.

De één komt trainen voor zijn conditie. De ander wil leren kickboksen. Iemand anders wil meer zelfvertrouwen ontwikkelen of zoekt gewoon een leuke, uitdagende manier om te bewegen.

En soms weet iemand zelf nog niet precies wat hij of zij zoekt.

Wat ik wel belangrijk vind, is dat er ruimte is voor die verschillende redenen.

Bij Fusion Gym in Utrecht probeer ik daarom een omgeving te creëren waarin mensen zich kunnen ontwikkelen zonder voortdurend iets te hoeven bewijzen.

Waar aandacht is voor techniek, maar ook voor de persoon achter de techniek.

Waar je hard kunt trainen, maar waar veiligheid, respect en persoonlijke begeleiding vooropstaan.

Ik hoef niet te weten wat iemand allemaal heeft meegemaakt om iemand met aandacht te begeleiden.

En ik hoef van een training ook geen therapiesessie te maken.

Maar ik weet uit eigen ervaring dat een uur bewegen soms veel meer kan betekenen dan alleen een goede workout.

De kracht van aandacht

Misschien is dat uiteindelijk wat mij het meest inspireert aan het geven van trainingen.

Niet alleen het moment waarop iemand een mooie combinatie uitvoert of technisch vooruitgaat.

Maar ook wanneer iemand die onzeker binnenkwam merkt dat hij meer kan dan gedacht.

Wanneer iemand na een drukke werkdag weer energie krijgt.

Of wanneer iemand simpelweg zegt dat de training goed heeft gedaan.

Ik kan niet bepalen wat een training voor iemand anders betekent.

Maar ik kan wel proberen de omstandigheden te creëren waarin iemand zich veilig voelt, uitgedaagd wordt en met aandacht kan trainen.

En als iemand daar iets aan heeft, fysiek of mentaal, dan is dat voor mij waardevol.

Is boksen dan echt therapie?

Voor mij voelt het soms zo.

Maar er is een belangrijk verschil tussen iets dat therapeutisch werkt voor jou persoonlijk en professionele therapie.

Boksen is geen behandeling voor trauma, depressie, angstklachten of rouw. Wie psychische klachten ervaart, kan baat hebben bij professionele ondersteuning.

Sport en beweging kunnen voor sommige mensen een waardevolle aanvulling zijn, maar zijn niet automatisch de oplossing.

Ik wil ook niet suggereren dat iedereen zich na een training beter voelt of dat je moeilijke emoties altijd moet proberen weg te sporten.

Soms is rust nodig. Soms een gesprek. Soms professionele hulp.

En soms helpt het om je handschoenen aan te trekken en gewoon even te bewegen.

Voor mij hebben die dingen elkaar nooit hoeven uitsluiten.

Wat boksen mij uiteindelijk heeft geleerd

Na bijna tien jaar en duizenden trainingsuren is mijn relatie met de sport veranderd.

Ik train nog steeds graag omdat ik beter wil worden. Omdat ik techniek interessant vind. Omdat ik mezelf fysiek wil uitdagen.

Maar ik weet inmiddels ook hoeveel waarde het voor mij kan hebben op dagen waarop het leven minder gemakkelijk voelt.

Boksen heeft me niet geleerd hoe ik ieder probleem moet oplossen.

Het heeft me wel geholpen om beter met mezelf om te gaan wanneer niet alles opgelost kán worden.

Om mijn aandacht te verleggen. Om spanning te herkennen. Om mezelf uit te dagen zonder mezelf voortdurend te veroordelen.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste redenen waarom ik dit werk ben gaan doen.

Niet voor iedereen op dezelfde manier.

Maar soms precies op de manier die iemand op dat moment nodig heeft.